Wieś Oblęgorek, oddalona od Kielc o 16 km, jest chętnie odwiedzana ze względu na Muzeum Henryka Sienkiewicza.
Majątek ziemski (ponad 280 ha) Henryk Sienkiewicz otrzymał w 1900 r., w darze od narodu, z okazji 25-lecia pracy literackiej. Kupiono go ze składek społecznych od Mieczysława Halika, rejenta z Kielc.
Nowy właściciel sprowadził się do Oglęborka w, 1902 r., gdy architekt Hugo Kudera ukończył budowę pałacyku. Elektyczny budynek składał się z trzech części: mieszkania, domku leśnego Tarłów i pawilonu myśliwskiego Halika.
O kształcie architektonicznym budowli szeroko ongiś dyskutowano – jedni go ganili, inni chwalili. Dziś wydaje się zyskiwać uznanie ze względu na swa oryginalność.
Na frontonie budynku, wysoko ustawiono husarza, który kojarzy się nam z twórczością Sienkiewicza. Nad gankiem zaś zamieszczono herb Sienkiewiczów OSZYK, co nadało siedzibie rodowy charakter.
Sienkiewicz bardzo cieszył się swoją nową posiadłością i dlatego sam ją urządził meblami i pamiątkami pochodzącymi w warszawskiego mieszkania. Nie zamieszkał tu jedna na stałe, traktował dom, jako letnią rezydencją służącą wytchnieniu i odpoczynkowi. W Oglęborku spędzał czas z rodziną, zapraszał przyjaciół i znajomych. Bawiąc się na wsi, polował, spacerował. Brakowało mu jednak gwaru, życia towarzyskiego, spotkań. Nie chciał z tego rezygnować, zatem ze swych wojaży zimą wracał do Warszawy, latem do Oglęborka.
Ostatni raz wyjechał z Oglęborka, gdy wybuchła I wojna światowa. Przez Kraków, Wiedeń udał się do naturalnej Szwajcarii. Ostatnie lata spędził pracowicie działając na rzecz Komitetu Szwajcarskiego niosącego pomoc rodakom, którzy ucierpieli podczas I wojny światowej. Zmarł w Vevey 15 listopada 1916 roku nie doczekawszy wolnej Polski.
Zgodnie z testamentem majątkiem, w imieniu Jego dzieci, opiekowała się zona Maria Sienkiewiczowi. Po jej śmierci administrację przejął syn Henryk.
Po II wojnie światowej na mocy reformy rolnej majątek został rozparcelowany. Rodzinie Henryka Sienkiewicza, mieszkającej w tzw. „rządówce” pozostawiono 49 ha. W 1948 r. Henryk Józef i Jadwiga podjęli starania o odzyskanie budynku. Chcieli w nim urządzić muzeum pamiątek po ojcu. W 1956 r. pałacyk wraz z 2 ha ziemi przekazali Skarbowi Państwa, by po remoncie urządzić w nim muzeum. W 1958 r. uroczyście otwarto placówkę.
Dziś na parterze możemy zobaczyć odtworzone mieszkanie Sienkiewicza – gabinet, salon, jadalnię, palarnię i sypialnię oraz salę wystaw czasowych, na piętrze wystawę biograficzno – literacką podzielona tematycznie.
W pałacyku odbywają się m.in. koncerty z cyklu „Wieczory u pana Henryka”, spotkania autorskie, sesje naukowe, wieczornice.
