Jest jedna z najbardziej reprezentatywnych i charakterystycznych budowli miasta.
Wysmukłą i wysoką wieżę (ok. 80 m wys.) tej rzymskokatolickiej świątyni widać już z daleka. Wcześniej – od XV wieku, w miejscu tym stał niewielki kościół św. Michała (z 1428 roku), który rozebrano w 1899 r. z uwagi na jego niewielką pojemność ( w II poł. XIX wieku) w Wałbrzychu wzrosła liczba wiernych wyznania rzymskokatolickiego) nie najlepszy stan techniczny.
Obecny kościół wzniesiono w latach 1800 – 1904, wg projektu wrocławskiego budowniczego A. Langera. Jest to monumentalna, neogotycka świątynia, wzniesiona na planie krzyża łacińskiego, murowana z cegły i nakryta dwuspadowym ceramicznym dachem. W ścianach kościoła – wzmocnionych przyporami, uwagę zwracają wysokie na 12 m witrażowe okna. W elewację południową wmurowano 9 tablic epitafijnych, pochodzącej z wcześniejszych świątyni. Wśród nich uwagę zwracają renesansowe epitafia figuralne z II poł. XVI w.: Jadwigi Czettritz i Urszuli Czettritz, które były siostrami ówczesnego właściciela Wałbrzycha – Dippranda Czettritza.
Bryłę świątyni zdobi wspomniana już 80-metrowa wieża, zwieńczona ostrym hełmem oraz bogato zdobiona sygnaturka (widoczna na dachu kościoła). Wnętrze kościoła: halowe, trzynawowe, nakryte sklepieniem sieciowym, wspartym na profilowanych, wielobocznych, ceglanych filarach; wyposażenia kościoła, w większości z pocz. XX wieku – z okresu powstania świątyni.
Interesujący jest zwłaszcza neogotycki szafkowy ołtarz główny ( z 1904 r.), znajdujący się w trójbocznym prezbiterium. Z tego samego okresu są też stacje Drogi Krzyżowej, rzeźba Pieta, ambona i inne. Uwagę przykuwa również znacznie późniejszy, bo z 1946 r., piękny ołtarz Matki Boskiej częstochowskiej. Ze starszego wyposażenia (pochodzącego z wcześniejszego kościoła), należy wymienić: renesansową chrzcielnicę (z 1593 r.) i dwa dzwony – z 1467 i 1505 roku.
